വെളിച്ചം.

 എഴുത്തുകൾക് ഒരുഇടവേള ആയിരുന്നു നീണ്ട 2.5 കൊല്ലത്തെ  ഇടവേള - ജീവതിത്തിലെ നല്ലത് ഒക്കെ എവിടെയോ കുഴിച്ചുമൂടപെട്ട അവസ്ഥ ... നമ്മുടെയെല്ലാം ജീവിതത്തിലേക്കു ഒരു വെളിച്ചമെന്നോണം കടന്നുവരുന്നവുണ്ട് - ചില ഊർജം തരാൻ വന്നവരെന്നോണം . ആ ഊർജത്തിന്റെ ഉയർത്തെഴുനേൽപ്പിൽ നിന്നാണ് ഇന്നും ഈ പേന ചലിച്ചു തുടങ്ങിയത് - തമാശയ്ക് എന്നോണം ഉള്ള ചോദ്യം ആയിരുന്നു എഴുത്തു നിർത്തരുത് - ഞാൻ വേണമെങ്കിൽ ബോൾ പേന തന്ന്  സഹായിക്കാം എന്ന് - ചില വെറും വാക്കുകൾ അല്ലെ നമ്മെ കൊണ്ട് പലതും ചെയ്യിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയത് --- വീണ്ടും എഴുതുക --അല്ല കുത്തി കുറിക്കുക ആണ് - 

"വായിച്ചാലും വളരും വായിച്ചില്ലെങ്കിലും വളരും ...
 വായിച്ചു വളർന്നാൽ വിളയും 
 വായിക്കാതെ വളർന്നാൽ വിളയും"    

                                                        

അതെ കുഞ്ഞുണ്ണിമാഷിന്റെ വരികൾ തന്നെ
നമ്മുടെ ഒക്കെ  ഇന്നത്തെ ജീവിതം എല്ലാത്തരം വായനകൾക്കും ഓരോ ആഴം കല്പിച്ചുകൊണ്ടാണല്ലോ മുന്നേറുന്നത് - ചിലരങ്ങനെയാണ് വായനയിലൂടെ ഉള്ളിലേക്കാവേശിക്കുകയാണ് - ചിലതെങ്ങനെയാണ് അനുഭവങ്ങളിലൂടെ ഉള്ളിലേക്കു സ്വാംശീകരിക്കുകയാണ് - ചില യാത്രാവിവരണങ്ങൾ വായിക്കുമ്പോൾ  നമ്മുക് തന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം നമ്മളും അവരുടെ കൂടെ ആ യാത്രയിൽ ഉൾപ്പെട്ടു പോവും . 

ഒരിക്കൽ ഒരു വിദ്യാർത്ഥി അധ്യാപകനോട് ചോദിച്ചു ഇങ്ങനെ - ഗുരു നമ്മൾ വായിക്കുന്നത് എന്തും നമ്മെ സ്വാധീനിക്കുമോ ? സ്വാധീനിക്കുമെങ്കിൽ നമ്മളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ആ എഴുത്തുകൾക്ക് അടിമപെടില്ലേ എന്ന് ? 
ചോദ്യത്തിന് ആ ഗുരു നൽകിയ ഉത്തരം ആയിരുന്നു --
ആ വിദ്യാർത്ഥിയിൽ ഉണ്ടാക്കിയ മാറ്റങ്ങൾക് തുടക്കം :

 "നീ അടിമപ്പെടുന്നിടത്ത്‌  ആണ് നിന്റെ തോൽവി. മറിച്ചു  നീ അതിലെ പാഠങ്ങൾ  ഉൾകൊണ്ട്  കൊണ്ട് മുന്നേറുക ആണെങ്കിൽ നിനക്കു വിജയവും തോൽവിയും തമ്മിൽ ഉള്ള അന്തരം തെളിഞ്ഞു വരും . 

ഇന്നത്തെ ഭ്രാന്തമായ കുത്തികുറികല്ലുകൾ  ഇവിടെ നിർത്തുന്നു ... (തുടരും,) 

പേനയിൽ മഷി നിറക്കാൻ ആഹ്വാനം നൽകിയ മിത്രമേ നന്ദി ... 

തിരിച്ചറിവുകൾ .

ജീവിതത്തിൽ പല പ്രതിസന്ധികട്ടങ്ങളിലും ഒളിച്ചോടുന്നത് ഭീരുത്തം ആണെന്ന് വീമ്പു പറയാൻ ഒക്കെ നമ്മളെകൊണ്ട് പറ്റും  പക്ഷെ  " അണ്ടിയോടു അടുക്കുമ്പോഴേ മാങ്ങയുടെ പുളി അറിയൂ" എന്ന് പറയണ മാതിരി ഒളിച്ചോട്ടം ഒരു ഹോബ്ബി ആകിയവൻ ആയിരുന്നു ഞാനും ....
      ഇന്നതു കുറച്ചെങ്കിലും മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിനൊരു ഉത്തരം വീട്ടിലെ രണ്ടു ആത്മാക്കൾ ളും  അവരുടെ പിന്തുണയും  മാത്രം ആണ് ...  മുൻപേ പറഞ്ഞു നിർത്തിയ പോലെ കളിച്ചു തിമിർക്കാണ് തുണ ഇല്ലാത്തവന്റെ ചങ്ങാതി എന്നും പാഠ പുസ്തകം മാത്രമായിരിക്കും ..... അതിലെ കഥകളോടും കവിതകളോടും എന്നും ഹരമായിരുന്നു പക്ഷെ എപ്പോഴൊക്കെ പുറത്തെടുക്കുമ്പോഴും തീർത്തും അവഗണന മാത്രമായിരുന്നു ... എഴുതുന്നത് ഒക്കെ പണ്ടേ ഉർജ്‌മായിരുന്നു ജീവിതത്തിലെ നഷ്ടപെടുത്തലുകൾ ആണ് നമ്മെ കൊണ്ട് വേറെ രീതിയിൽ ചിന്തിപ്പിച്ചു തുടങ്ങുന്നത് ചിലപ്പോ ചെറുപ്പത്തിലേ കഴിവുകൾ നമ്മെക്കാളും മുന്നേ നമ്മുടെ രക്ഷകർത്താക്കൾ കണ്ടുപിടിച്ചാൽ അവരിൽ അവർക്ക് പ്രോത്സാഹനം നൽകാൻ സാധിക്കുമായിരിക്കും  ....


ഇന്നത്തെ ഭൂരിഭാഗം കലാകാരന്മാരും പൊടുന്നനെ പൊട്ടിമുളച്ചത് അല്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.. അവരിലെ നട്ടെല്ല് എന്നത് ചിലപ്പോൾ അവരിലെ വായനക്കാർ ആവും .


ജീവിതത്തിൽ ഇന്നേ വരെ സ്റ്റേജിൽ കയറാത്ത ഞാൻ ആണ് ഇമ്മാതിരി വീമ്പു തള്ളുന്നത് എന്നത് ഓർക്കണം ...  എല്ലാവരിലും ദൈവം എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവും അതൊക്കെ അതിന്റെ നേരത്തു  നമ്മെ തേടി ഇങ്ങെത്തിയേക്കും ....